EDL do IES MANUEL MURGUÍA - Contáctanos

image

Unha noite nas tinieblas

chamome alex e vouvos contar unha historia q me pasou tabamos eu mais ismael o meu mellor amigo no miña casa e de supeto petaron na porta fumos a abrir e vimos como alguen desaparecia ao lonxe. A nosa curiosidade decianos ide ide e nos de tontainas fumos . O chegar ali ismael entrou naquela nube xigante pero eu noin quixen entrar ismael desapareceu e non o volvemos a ver mais.

A tuberia da miña avoa

noviembre 4, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Unha vez a miña mellor amiga e eu estabamos na miña aldea . Decidimos ir a casa da miña avoa .A miña avoa non estaba, e a porta estaba pechada .Eu dixenlle a miña amiga que foramos pola de atras e o patio estaba pechado. Fumos a terraza e decidios saltar por unhas tuberias e un pao .Eu saltei ben ,pero a miña amiga posouse na tuberia floxa e rompeu.Mollamonos todaas!Pero,como somos tan mañosas arreglamola. A porta de atras estaba pechada .Habiamos quedado encerradas no patio!! Fumos para onda o bosque e escalamos o arbol .Al fin estabamos librees! A miña amiga dixome que nunca mais volveria facer unha locura e eu  lle contestei eu tamen.

Once anos con Yaki

octubre 10, 2013 by ANECDOTAS, ANIMAIS No Comments

Hoxe o meu can cumple once fantásticos anos. No meu primeiro post, conteibos como o  coñecín. Eu tiña tres aniños.  O meu pai trouxo unha enorme caixa a libraría da miña nai. Dixolle a miña irmá que eran libros.  Acerqueime e o meu pai abriu a caixa. Era un precioso cachorro de pastor alemán e a miña irmá puxolle Yaki. A primeira noite chorara e a miña nai fora a mimalo un bo rato. Tiña a costume de rillar na perneira do meu pantalón. Cando o levaba posto, claro. Un día trilloume a perna e empezei a chorar. Despois, mudeime a loureda, a unha casa, e Yaki veu a vivir con nós. Éncántanlle as brebas e o iogur, ademais de rillar nas mazás. Fai uns anos chegou Golfo, un pequeno mestizo coas orellas caídas e un caracter traviesísimo. Yaki ten artrosis debido aos anos , pero demoslle unha medicación e [...]

POR UN XARRÓN… (2)

junio 17, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Despois de que miña nai se enterara do que pasara, foi a contarllo a veciña, e a veciña, que era moi agradable, pois díxolle que éramos nenos, que non pasaba nada. Pero miña nai fíxonos ir a súa casa todos os días a cortarlle o seu xardín, limparlle os seus xarróns e a regarlle as flores. Todo o verán pasámolo asi, espero que o seguinte sexa mellor.

POR UN XARRÓN… (1)

junio 17, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Era un día normal, cando despois de comer, chamoume un amigo para ir xogar ao fútbol. Meu amigo chamábase Adrián,e sempre xogábamos no campo que tiña eu na miña casa. Ao lado do campo estaba a casa da veciña, que era amante das flores e dos xarróns, e no outro lado había un pavillón. Miña nai avisárame moitas veces que tiña que ter moito coidado por se rompía algo e sobre todo se rompía algo que non era noso. Pero Adrián e eu estabamos a xogar coa pelota moi forte e rompemos un xarrón da veciña, que conseguira en Londres e que lle había costado moitos cartos. Adrián e eu fomos correndo a intentar arreglalo, pero era imposible. E a miña nai enterouse e…

VOLTA A EDUCACIÓN INFANTIL

junio 15, 2013 by ANECDOTAS, ASÍ SON EU 1 Comment

Ola! Miña nai anda recopilando fotos para poder escanealas e poder aceder a elas a través do ordenador. Agora está na etapa de cando eu nacín, Faime gracia ver as fotos de cando era unha minchiña. Que pronto se crece! Xa estou vendo as da gardería e axíña tócanlle as de Educación Infantil. Puiden rirme moito vendo a os compañeiros que teño agora na miña clase. É incrible as pintiñas  que tíñamos. Cada cal as ten mellor! Algunha é de vergoña! Vou elixir unha das que considere mellores, para que meus compañeiros poidan lembrar como éramos e as caras de boas persoas que tíñamos. Ahí deixo a proba. Espero que ninguén se sinta ofendido por colgar a foto no blog

A PULSERA MÁXICA (3)

junio 12, 2013 by ANECDOTAS No Comments

O seguinte día conteíllo ao meu mellor amigo, que xogaba no meu equipo, e non me creíu. Entón eu deixéilla para xogar o seguinte partido. O seguinte partido eu xoguei normal, peor o amigo ao que lle deizara a pulsera foi o mellor do partido. Metíu nove goles e correu por todo o equipo. Eu díxenllo a moita xente e a xente que non me creía, deixeilla. Todo o mundo quería pagarme por usala de vez en cando. E un ano enteiro deixeilala á xente que a quería. Saquei moitísimos cartos. Con eses cartos, compreime, unha tabla de surf, e un coche. Pero non era calquera coche, era un porsche. Despois aos cinco anos de seguir facendo o mesmo vendina a un señor de Francia que tiña moitos cartos. Pagouma cunha fábrica que tiña e con dez euros cada día ata que morrera.

A PULSERA MÁXICA (2)

junio 12, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Comezou o partido. E eu estaba moi enerxético, non sabía por que sería. Collín o balón e leveime de todo o outro equipo e xusto cando estaba eu só contra o porteiro rival, o árbitro parou o partido por que un can cruzara o campo. Eu enfadeime moitísimo. Cando un compañeiro meu tiña o balón, pasoumo e puxen un centro boísimo e un compañeiro meu rematou e marcou o primeiro gol o partido. Despois marcaron eles un gol. Cando quedaba tan só dous minutos para o final do partido, collín o balón e tirei a gol e marquei gol. Celebrámolo todo o equipo, ata o adestrador. Despois pitou o final do partido. Fora o mellor partido que xogara en toda a miña vida. O seguinte día xoguei sen a pulsera cos meus amigos na escola, pero xoguei moi mal. A pulsera facíame xogar ben.

A PULSERA MÁXICA (1)

junio 12, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Ola Chámome David e teño nove anos. Vivo nun pequeño pobo de Madrid. Vouvos contar una pequena historia. Eu estaba na casa dos meus avós aburrido, e fun en busca de cousas para non estar aburrido. E atopei unha caixa moi grande. Abrina e estaba toda chea de polvo. Tosín moitas veces, e logo saquei todas as cousas. Había unha pequena caixa, como a de un reloxo. Mirei o que había dentro. E había unha pulsera que non era moi bonita, pero púxena igual. O seguinte día tiña un partido de fútbol, e fun. Xogábamos contra os primeiros, e se conseguíamos gañar poderíamos poñernos de primeiros na liga, pero sería moi complicado. Eu collín todas as cousa que precisaba e fun cara o campo de fútbol. Levaba a pulsera…

O ROUBO (1)

junio 12, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Non moi lexos de Arteixo, en Meicende, houbo un roubo nunha vivenda que habitaba una señora moi maior. Ela vivía sen ninguén, e a familia que estaba máis preto dela estaba en Madrid, e só a visitaban una vez ao mes. Eu estaba ese día nunha tenda preto da casa da señora mercando foita. Alí puiden ver a uns homes moi sospeitosos. Eran altos, moi altos, tamén eran louros e estaban mercando coitelos. Depois puiden ver que encapuchados, timbraban a una vivenda. Entraron pola porta e xa non puiden ver mais. Despois o día seguinte entereime do roubo. A señora está ahora mesmo no hospital xa que lle pegaron. Os homes están na cárcere.