EDL do IES MANUEL MURGUÍA - Contáctanos

Unha noite para recordar. (Estela Varela Souto 1º E ESO). Certame Medo me dás!

Fai moito, moito tempo, una rapaza chamada Amadora, tíñalle moito medo ao Samaín. Ía ao colexio Sacho Sanguento, onde había un carreiro de casas adornadas que daban saída ao colexio. As casas tiñan todo o que tiñan que ter: cabazas, teas de araña, cascudas, corazóns, brazos, pernas, esqueletos, pantasmas, vampiros, morcegos, caveiras, gatos negros, ollos, dedos, momias, zombis, monstros, bruxas, demos, lápidas, etc. Amadora tíñalles moito pánico a esas cousas de medo, porque non lle gustaba o Samaín, polo que ao pasar por diante das casas custoulle un montón. Tiña que pasar por alí, si ou si. A pequeña choraba e corría. Amadora, tiña tres irmáns aos que lles encantaba o Samaín. Amadora era a máis pequeña dos catro, e a única nena da súa familia, é que nin primas tiña, só primos, que triste! Cando chegou ao colexio Sacho Sanguento, de súpeto deixou de chorar e deulle una aperta [...]

A CASA DO BOSQUE (Lucía Méndez Carracedo 4º C ESO) Certame MEDO ME DÁS! 2017-18

Hai uns anos, unha rapaza chamada Carme quitouse a vida. Ela atopábase na súa habitación e tiña certos problema. No fogar  no que vivía cos seus pais atopábase no medio dun bosque. Co paso do tempo os pais morreron, entón a casa púxose á venda. Ata o día de hoxe ningúen a quería, porque a xente que vivía na vila máis cercana non se atrevía a comprala, xa que se dicía que na casa seguía a alma da rapaza, nin tan sequera ían andar por aqueles camiños que están ao lado. Un día un veciño que pasaba por alí, fixouse que xa non tiña o letreiro da venda. Compráraa un matrimonio cun fillo. Eles non sabían nada do da rapaza. Comezáronse a instalar, o rapaz, Nico, escolleu a súa habitación e xusto era na que Carme suicidara. Cando o rapaz comezou as clases no instituto, algúns compañeiros preguntábanlle: -En que casa [...]

Un día moi especial.

Un día moi especial Nós eramos uns nenos normais , nunca viviramos unha aventura nin nos pasara nada estraño …. Ata aquel verán . Era xullo de 1982 , eu aprobara todo polos pelos e non estaba castigada; é máis , na miña familia estaban contentos , pois aquel ano fora difícil para min. Chámome Ana, teño quince anos e vivo nunha pequena vila chamada Farume. Os meus mellores amigos son: Miku, Álex , Dani e Nerea . Miku é da nosa vila ; pero o seu nome é xaponés, xa que aos seus pais gústalles moito a súa cultura. Álex vén de Camariñas e só o coñezo dende fai dous anos, pero bastoume para saber que é a persoa máis humilde e boa do mundo. Nerea é a miña mellor amiga, coñecémonos na gardaría e xa non nos separamos nunca. Dani é un fedello total. Non ten cabeza ningunha nin [...]

Xoán e o esqueleto misterioso.

Había cinco anos que a bisavoa de Xoán morrera, e cada semana, ía ó camposanto a levarlle flores frescas. Levaba moitísimas semanas facéndoo. Un día, como sempre, foi ó camposanto, pero… notou algo, algo que non era normal no ambiente… De súpeto, deuse de conta de que había píntegas e cogombros por todas partes e, Xoán asustouse. Cando chegou á tumba da súa bisavoa e ía poñer as flores, deuse conta de que a tumba era mol, máis do normal, no ambiente notábase que o aire era algo vermello, como se esparcisen sangue pola zona. Xoán xa estaba moi asustado e decidiu deixar as flores e irse correndo. Pero cando ía facelo, un home esquelético apareceu detrás de Xoán. O primeiro que fixo foi sacar do seu peto un móbil para pedir axuda, xa que ese home non tiña pintas moi boas. De súpeto, o home esquelético intentou atacar cun [...]

Viase no campo santo

Hai dous días no samaín estaba no camposanto cando vin unha píntega. Fun tras dela, pero, de repente, vin algo vermello e a pintega empezou a mutar. Intentaba comerme, pero antes diso dinlle un golpe cun cogomelo, pargouse e alegreime moit, pero sendarme conta un zombi mordeume e fun un zombi con el.

NA MEMORIA

Perseguíannos, non sabiamos o que facer, corremos… Ben, mellor empezarei polo principio. Chámome Martín e tiña 12 anos cando me pasou unha cousa que non lle debería pasar a un neno daquela idade. Miña irmá Marta e mais eu decidíramos ir ao cine xa que non tiñamos nada mellor que facer ao ser verán. Quedáramos cos nosos amigos e amigas, pero ao ser un venres 13 non querían saír da casa polo que lles puidera pasar. Marta e mais eu non criamos niso e por iso fomos os dous sós. Fóramos ver un filme de medo porque non había doutros tipos ao ser tal día como aquel. O filme chamábase “Os monstros das escuridades”. Fomos vela no modo 3D porque desa forma era máis interesante e polo simple feito de que non sabiamos o que nos esperaba. Cando estaba a piques de rematar, de súpeto toda a pantalla iluminouse, non [...]

Un sons aterradores

Existía un camposanto bastante afastado, moi afastado. Estaba situado ao pé dun bosque, un gran e xa non tan fermoso bosque. A xente tiña medo do camposanto xa que escoitan sons estraños, moi, moi estraños. A xente estaba de acordo en que estes sons non eran deste mundo,uns dicían que eran pantasmas, outros que eran bruxas e trasnos, e outros chegaron a pensar que eran seres doutros planetas que se botaron a invadirnos. Aos veciños da parroquia dáballes arrepío falar do tema, xa que pensaban que as pantasmas ou bruxas, o que fora, os estiveran escoitando sen darse conta, xa que non sabían onde estaban. A xente empezaba a mudarse, xa que apareceran moitas pedras moles e portas manchadas de vermello, tamén apareceron cogomelos por arte de maxia no chan de varias casas. Tamén pola imposibilidade de durmir, pois os gritos, risas, alaridos, en fin, todos os sons que proviñan [...]

Cita no camposanto

CITA NO CAMPOSANTO Vouche falar dunha historia tenebrosa, monstruosa, horrible e todas as cousas  espantosas que te poidas imaxinar. Todo empeza unha simple e corrente  tarde  como todas as demais. Eu estaba comprando na froitería da esquina, cando me chamaron por teléfono do traballo, para avisarme doutro homicidio, pero este homicidio non era un calquera, era aquí onde empezaba a historia de verdade, onde sucedía todo. Fun ao lugar dos feitos, a ver que pasaba e encontrei algo que non vira nunca, algo INCRIBLE, algo diferente, diferente aos demais asasinatos, algo que nunca ía esquecer… Cando cheguei á urbanización de casas e o vin, quedei impactada: era o maior asasinato da historia. Non o creredes, pero eran quince mortos en tres lugares diferentes: na primeira casa había seis corpos, todos asasinados da mesma forma, na segunda os corpos estaban na piscina, había dous na auga e cinco fóra, na terceira [...]

A casa da bruxa encantada

Érase unha vez un grupo de cinco nenos, que se xuntaban as familias as fin da semana, eles tiñan trece e catorce anos, Non sempre facían caso aos seus país, ata que un día ocorríuselles facer unha excursión, por un lugar, onde se atopaba a chamada “ casa da bruxa”, onde moi preto, estaba o campo santo. Xa non era a primeira vez que iban, sempre había na porta do campo santo, dúas píntegas, sempre tiñan un cestiño de cor vermello con cogombros,mols  pero aquel día fíxoselles moi tarde, eles tiveron moito medo, porque os ruídos que sentían, non eran para menos, estaban acostumados a nunca sentir nada, e tiveron que votar a correr porque catro píntegas estabanlle quitando a comida as píntegas,  e foron a tras deles. Cando chegaron as súas casas, tremían co medo, contáronllo aos seus país, e dixéronlle que nunca mais volverían facer iso.

Un día no campo santo

febrero 4, 2016 by MEDO ME DÁS No Comments

Fai uns meses estaba na praia cos meus amigos  todos íamos a quedar a durmir nunha casa pero antes de ir a cear, estivemos falando sobre unha lenda que escoitáramos que dicía que no campo santo polas noites aparecía espíritos  ou cousas paranormais.Planeamos ir pola noite  para ver se o que contaba a lenda era verdade, xa que nunca fóramos sos e o víamos como un reto. Polo camiño vimos una planta chea de cogombros, cogombros enormes e estrañounos. Cando chegamos, abrimos a porta e estaba todo oscuro. Todos sacamos as nosas lanternas e así houbo máis luz. De súpeto descubrimos una sombra que era moi grande e tiña unas pata xigantes e un ollo enormes. Cando nos fumos acercando, dímonos conta de que era una pequeniña píntega con manchiñas vermellas. O ceo estaba cheo de nubes e xa se fixera de noite e sopraba una brisa mol. Ao lonxe [...]