EDL do IES MANUEL MURGUÍA - Contáctanos

Quéreme ou non me quere?

febrero 20, 2017 by VARIOS No Comments

-Muller- Oh, meu amado, canto te quero. Non te me afastes quédate preto. Oh, meu home, non te me acerques, quédate lonxe non quero verte. -Home- Non sei que quere, síntome raro. Quere que quede ou marche do seu lado? Téñolle medo, Que está ocorrendo? Estou aterrado, vai co coitelo. -Muller- Onde te agochas? Por que tes medo? Non me temas, que eu te quero. -Home- Que estás dicindo? Se ai un momento ías matarme con ese cuberto. Véxoa confusa, mirando o obxecto. Vou escapar, é o meu momento. -Muller- Ves como foxe? Miroute con noxo. Xa non lle importas, teras que matalo. Por que me mentes? El sempre me amou. Xa mo prometeu, cando comigo casou. -Home- Véxoa falando, mais non hai ninguén, pero debo aproveitalo e correr polo meu ben. -Muller- Vaia, que risa, escondeuse no armario, teño pendente matalo de contado. Oh, meu querido, Pero que fixen?! [...]

Poema de Nicole Alvariño e María García 4º E.

febrero 15, 2017 by VARIOS No Comments

QUÉROTE Amo todas as túas coincidencias, amo cun sorriso na alma, incluso as diferenzas porque, por moito ou pouco, ao final, é o que a ti e a min nos complementa. Quizais sexa difícil, complicado, para a persoa que rompe as palabras, para quen fractura as promesas, mirando ós ollos a alguén, e fai tanto que perdeu o camiño dese alguén. Pregúntome se pensas que somos covardes ou terribles por distanciarnos, despois de todo. Nicole Alvariño Castro e María García Torres. 4º E ESO.

O amor

febrero 15, 2017 by VARIOS No Comments

  O amor é díficil. É dificil ser correspondido. E dificil ser amado. E dificil falar de amor. E dÍficil expresar o amor. E por suposto é dÍficil decir “te quero” mirando aos ollos a outra persoa. Silvia Fernández 4ºD  ESO

A muller

octubre 19, 2016 by VARIOS No Comments

Era unha tarde de outono, unha desas tardes grises, que parece que vai chover: pero sò queda iso en parecer. Soou telefono eran os meus amigos que me preguntaban se quería baixa a dar unha volta; non tiña moitas ganas pero tampouco me apetecía quedar na casa e fun e dixenlles que si. Ao momento encontramos no parque. Alí botamos pouco tempo, pois como tiñamos medo a que chovera marchamos. Fomos ría abaixo, xa que levabamos un anaco andando. Cando empezaran a caer unhas pingueiras gordas, todos botamos a correr, e, de pronto, Xan parou e dixonos, vide e imos abrigarnos nesa casa abandonada. Todos botamos a correr, pois non queriamos mollarnos. Pero entrar na casa xa era outra cousa. Ninguén se atrevía a ser o primeiro. Xan, coma sempre foi o que tomou a iniciativa, e todos of seguimos. A casa era vella, e ainda con servaba todos os [...]

Cociñando con Escarlatina

mayo 12, 2016 by LITERARIO, VARIOS No Comments

Nas aulas de 1º ESO D e 1º ESO E lemos Escarlatina, a cociñeira defunta, de Ledicia Costas. E, xa que logo, o noso alumnado tivo que meterse en fariña, quixera ou non. Velaquí tedes unha pequena mostra do que fixeron. Bo proveito!!!  

O PESADELO MÁIS TERRORÍFICA DA MIÑA VIDA

febrero 12, 2016 by VARIOS No Comments

Onte pola noite ás tres da mañá estaba na cama. Cando de repente, escoitei un ruido moi raro na cociña erguinme e fun mirar a ver que era, pero resulta que non había ninguén así que volvín para a cama. Unha hora despois volvín escoitar ese ruido tan raro e fun outra vez mirar o que era… Cando crucei a porta vin que era un pallaso cun cogombro pintado de cor vermella na nariz e un disfraz de píntega de cor verde e amarelo. Cando o mirei peguei un berro que creo que escoituse ata en Londres. Entón o pallaso saiu correndo da casa, pero non o conseguin ver do medo que tiña. Metinme na cama tapeime toda e intentei durmir, pero non puiden. Quería saber onde se fora. Así que me vestin, e fun tras del a ver cal era o seu refuxio. Seguino ata averiguar que o seu [...]

A casa da bruxa encantada

Érase unha vez un grupo de cinco nenos, que se xuntaban as familias as fin da semana, eles tiñan trece e catorce anos, Non sempre facían caso aos seus país, ata que un día ocorríuselles facer unha excursión, por un lugar, onde se atopaba a chamada “ casa da bruxa”, onde moi preto, estaba o campo santo. Xa non era a primeira vez que iban, sempre había na porta do campo santo, dúas píntegas, sempre tiñan un cestiño de cor vermello con cogombros,mols  pero aquel día fíxoselles moi tarde, eles tiveron moito medo, porque os ruídos que sentían, non eran para menos, estaban acostumados a nunca sentir nada, e tiveron que votar a correr porque catro píntegas estabanlle quitando a comida as píntegas,  e foron a tras deles. Cando chegaron as súas casas, tremían co medo, contáronllo aos seus país, e dixéronlle que nunca mais volverían facer iso.

Un enrarecido hurto

diciembre 6, 2014 by VARIOS No Comments

Todo comeza nunha mañá soleada e chea de maxía, e Iván esperta con bo pé. Este domingo , no que el vía con bo olla o trascorrer del . Iván sempre esperta mais cedo cós seus pais , un costume del, dicía sempre. pero esperaba a tomar o almorzo con eles. Neste día o almorzo ía ser un pouco distinto ós demaís , xa que ao estar na época do Magosto , fíxolles un almorzo cunhas castañas asadas . A nai , tamén espertou cun bo sorriso nas meixelas , e propuxo facer un bo xantar , explicou ela despois de finalizar o almorzo . Iván vivía nun pequeno pobo ás aforas dunha cidade , non obstante , aquel pequeno pobo , tiña todos os recursos necesarios para as necesidades dos seus habitantes . A nai tiña todo o necesario menos o rodaballo . Ela vendo que o seu fillo [...]

“Home´´

junio 5, 2014 by VARIOS No Comments

Estamos vivindo un período crucial. Os científicos dinnos que, so temos 10 anos para cambiar o noso modo de vida, evitar agotar os recursos naturais e impedir unha evolución catastrófica do clima da Terra. Actúa. Picade AQUÍ para ver o vídeo, espero que recapacitedes!

columpio

febrero 28, 2014 by VARIOS No Comments

Perderse esa sensación de poder chegar as nubes e non sentir nada, só o aire tocando o teu corpo , pechar os ollos e que che entre unha sensación de felicidade e medo, un formigueo na barriga, sentir que podes deixalo todo e voar ; pouco a pouco perdes esa ilusión, pero eu non, non a perderei, non serei un deses adultos sen soños, sempre terei unha meta que alanzar como no bambán: desexas chegar ao máis alto, ata o ceo. E así saber que valeu a pena esforzarse ou simplemente mover as pernas para balancearte, máis e subir, chegar alto coma un rañaceos que non derrubarán nunca porque ninguén chegou tan alto. Por que os adultos perden esa sensación tan bonita que produce o bambán ? Esa perfección que dura o que queiras, ata que te esgote e deixes de balancearte ata estar case quieto,coma cando estabas triste, subías [...]