EDL do IES MANUEL MURGUÍA - Contáctanos

Poesía de San Valentín- Soldado do Amor

febrero 2, 2017 by LITERARIO No Comments

Soldado da linguaxe chamada AMOR, tesouro que se AMORtiza, tesouro que non te AMARga. Provocador de noites en vilo, seguidas dun suspiro. Creador de impaciencia por non saber se é correspondido. AMARse, quere ou  non querer. O primeiro bico AMARrase, grávase, gárdase no máis profundo do teu ser, querer ou non querer. Sentimento que provoca risa e AMEniza, que vólvese  AMO de nós e nós AMORdaza. Creanos dependencia rompendo a coraza do corazón, anicandoa. Querer ou non querer David Sánchez Inés Rey Martín Lorenzo Iago Ramallo 4ºB

lagrima de sangre

Bágoas de sangue (III)

Davier acababa de abrir os ollos. Unha raíña de sol iluminaba a vella árbore baixo a que durmira. Doíalle o pescozo e a espalda,pois apenas pegara ollo naquel monte tan escuro e frío. Pasárase a noite obsevando a Goria, que durmira sen inmutarse. Xirouse con coidado e viu que a rapaza xa non estaba ó seu lado. Levántouse entón e marchou a buscala. Unha hora máis tarde voltou sen resposta para á árbore onde pasaran a noite. Goria tampouco estaba alí. Sentou no chan preocupado e esperou. -De seguro que me abandoou. Ao fin e acabo tan só é unha aprendiz de meiga, non ten sentimentos nin emocións. -Pensou-. Colleu as súas cousas e comezou a camiñar sen rumbo, pensando no que lle fixera a rapaza ata que chegou a un regato dunha cor cristalina. A auga corría limpa ante os seus pés. Aproveitou a ocasión para rechear a cantimplora [...]

lagrima de sangre

Bágoas de sangue (II)

Goria escoita entón un berro procedente da habitación da súa avoa. Baixa as escaleiras coma un silandeiro pantasma e abre a porta do cuarto da vella. Alí estaba estaba esta, tendida na cama e cos ollos abertos coma pratos. De repente saelle da boca unha especie de nube gris. -É a súa alma. -Pensou a rapaza que miraba a escea sorprendida.- Entón péchanselle os ollos á anciá e a nube gris desaparece cunha ráfaga de vento. -Chegoulle a hora. -Susurrou Goria para sí-. A rapaza tapa o corpo da súa difunta avoa e senta ó pé dos cabezales da cama. Pensa en todo o que acabou de acontecer. Non ten a quen recurrir, tan só pode quedar alí sentada lamentandoo o resto da súa vida. Entón acórdase das palabras que lle dixera hai un mes súa avoa: -Xa non me queda moito para ir cos teus pais. Ti quedarás soa, [...]

lagrima de sangre

Bágoas de sangue

noviembre 9, 2013 by LITERARIO 3 Comments

Goria era unha rapaza de 14 anos que vivía nunha pequena vila coa súa avoa e o seu can Dark. Tiña o cabelo de cor negra, os ollos escuros coma a noite pechada e os beizos dun vermello moi intenso. Destacaba polo seu carácter esquivo e calado, aínda que tamén chamaba a atención a súa cor de pel, pálida coma a lúa, e a súa mirada fría. A avoa era unha velliña de 86 anos que apenas podía co seu propio pelexo. Moitos dos veciños dicían que era meiga e que a súa neta era algún monstro creado pola ela nos seus anos de xuventude. Este excéntrico rumor corrérase pola vila porque a todos os veciños lles chocaba que dende había 14 anos, aparecera a vella cunha meniña no regazo e se establecera nunha antiga e pequena casa de pedra na que aínda residía. O máis raro, é que endexamais [...]

A MIÑA IRMÁ

junio 10, 2013 by ANECDOTAS No Comments

A miña irmá chámase Paula, e ten dezaoito anos. Cando éramos peuquenas a miña irmá e eu, aínda podías encontrarnos algún parecido, pero agora ningún. Ela ten o pelo negro, e tirando a louro, ela ten moi diferente a cara, tena como un pouco alargada, e eu media redondiña, como podes observar, non nos parecemos en nada. Despois nas aficcións menos todavía. A ela encántalle facer deporte. A mín gústame pero non tanto como a ela. Despois gústanos as dúas ir de festa. E a quen non? A miña irmá ten un carácter, que non hai quen a aguante, pero é moi boa. Mira se ten carácter que meu irmán di, que tense que casar cun sordo. Eu teño , pero non tanto. Eu seméllome a miña nai, e ela ao meu pai. Encántame estar con ela. Ela é a irmá maior, e tamén a mellor irmá do mundo (tampouco [...]

UNS IRMÁNS (2)

junio 4, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Os nenos choraban todo o tempo. Os xemelgos eran os que máis choraban. A neniña tamén choraba pero no tanto. Os nenos que estaban co pai, estaban moito mellor que antes. Vivían nunha casa moi bonita, con moitos luxos. O pai fixérase un abogado moi famoso. Cobraba moito diñeiro, e a moitas cantidades. Os nenos asistían ao colexio, pero de moi vez en cando, porque catro veces a semana, iba unha señora a súa casa. Os nenos realizaban diferentes actividades. Un xogaba ao tenis e ao fútbol, outro ao baloncesto, e outro ao voleibol. Eran todos nenos, non había nin unha nena. Cando se fixeron máis grandes, quixeron buscar ao seus irmáns. Presentáronse a moitos programas, ata que os encontraron. Xa eran grandes, e cada un tiña a súa familia montada, menos un, que aínda vivía co seu pai. A partir de agora, prometéronse, que iban a verse moito máis, [...]

UNS IRMÁNS

junio 4, 2013 by ANECDOTAS No Comments

Os xemelgos cada vez sufrían máis. As circunstacias coa nai, cada ve eran peores, mentras que os nenos que estabn co seu pai, estaban moitísimo mellor que antes. Entre moitos problemas que tiña a nai, o máis grave era que era unha drogadita. Nunca estaba cos seus fillos. Os xemelgos e a pobre neniña, tiñan que limpiar a casa, coidar da súa nai, pasear o can, facer a comida… Tiñan que facer todo, o que normalmente fai a nai. Cada vez ía a peor. O can que tiñan morreu, e os nenos estaban moi tristes. Por si era pouco, chegou un inspector a súa casa. A casa estaba medianamente ben, grazas aos nenos. Pero cando o inspector timbrou, a nai non estaba na casa. Os nenos deixaron entrar ao inspector. O inspector preguntou pola súa nai, eles dixeron que non tiñan nin idea por onde podía estar. O inspector esperou [...]

A MENSAXE…(5)

mayo 29, 2013 by LITERARIO No Comments

Iso? Iso era unha botella, outra botella! Eu non sei que mensaxe contiña, pero sabía que non podía ser nada do meu agrado. Achegueime e collina. Acto seguido, quiteille o tapón e collín o papel do seu interior. Nel dicía: “SABEMOS QUE NON QUERES SABER NADA DE NÓS, PERO ALGÚN DÍA ENTENDERÁS POR QUE O FIXEMOS”. Agora, despois de ler esta carta, estaba segura de que os meus pais estaban cerca de min e de que me coñecían moito. Pero, agora a pregunta máis importante era: se me teñen cerca e se me coñecen, quen poden ser? Por suposto, esta era unha pregunta que eu tiña que responder coa axuda de Yuka. Polo tanto, achegueime á súa casa. El vivía nunha pequena chabola no interior do pobo. Non estaba moi lonxe da praia, polo tanto, non tardei moito en chegar. Ao abrir a porta vin unha imaxe que, durante o [...]

A MENSAXE…(4)

mayo 26, 2013 by LITERARIO No Comments

Eu ben sei que non debo falarlle así a Yuka, e menos sabendo o meu amor por el, pero é que non podo evitalo. Hai veces que me crispa tanto que lle teño que falar así, aínda que non o mereza. Ao mellor el tiña razón, e eu tiña que pensar ben o que facía; pero aínda que así fora, eu nunca perdoaría aos meus pais. Aínda que mellor non cuspo para arriba que me pode caer na cara… Despois da miña rifa con Yuka, e despois de serenarme comigo mesma, decidín ir dar unha volta pola praia. A min a praia sempre me facía sentirme ben: o cheiro a auga salgada, a sensación que me producía a area nos pés… sempre excepto hoxe. Que era iso? CONTINUARÁ

A MENSAXE…(3)

mayo 26, 2013 by LITERARIO No Comments

- Sofía, e se non estás soa e tes aquí alguén da túa familia? – Iso é imposible, e sábelo! – E por que? – Porque os meus pais están mortos, e eu non coñecín a ninguén máis. – Para empezar os teus pais non están mortos, unicamente te abandonaron. – Por esa razón digo que están mortos. Gustaríame máis saber que morreron e non que me abandonaron. – Pero ao mellor están vivos e tivéronte que abandonar por problemas da vida. – Sabes que che digo? O que eu creo é que eu era o seu único problema! – Non digas iso. Eu ben sei que ti non es así! – Pero ben sabes que eu son rencorosa… – Xa, e que? – Que aínda que fora así, é dicir, que aínda que os meus pais me abandonaran por problemas graves, eu nunca os perdoaría. – Non sabes o [...]