EDL do IES MANUEL MURGUÍA - Contáctanos

ASÍ É O AMOR

Todas as veces que te vexo, párase o tempo e con el os latexos do corazón , nese segundo só existimos ti e eu, nós, sós, os dous… Igual que nos meus soños, pena que só sexan iso e ao espertar darme conta de que todo iso non é a realidade. E as miñas ilusión vanse, desaparecen como as gotas de chuvia que escorregan nun cristal, neses días grises e escuros, nubrados pola miña tristeza é cando a realidade volve a min. Un día, 24 horas, 12 que paso pensando en ti , 12 soñando neses soños nos que ti apareces. Coa túa risa fasme feliz, non sabes canto. Felicidade que contrasta coa miña tristeza, xa que ao meu lado faltas ti, desexaría que estiveras compartindo os teus sorrisos comigo. Nós, sós, os dous…sería unha alegría para a miña vida nubrada, uns raios de sol que farían o meu soño feito realidade. Soñando sigo, ata cando non durmo. Nós, sos, os dous xuntos Pero volta a empezar, día escuro, vida nubrada. A realidade vén a min.   Lucía García Iglesias Uxía Verdía Pereiro Marisol Rama Mosquera 4º E ESO

Amor Silencioso

Véxote cada día co teu grupo de amigos. Engaiólame a túa mirada, encántame a túa personalidade e namórame a túa risa. Unicamente quero estar contigo para abrazarte e sentirte sempre ó meu lado. Non sei como dicircho, pero quérote. Cando ti te ris eu  ríome, cando choras, choro, cando estas triste, estou triste. Cando te vexo, noto no peito un tremor, noto como se me faltase o aire.Cando me falas póñome nervioso, ruborízome, nin eu mesmo sei como son capaz de falar. Se ti desapareces, parte do meu corazón desaparecería. Con estas miñas frases quero dicirche que te quero, que quero estar ao teu carón e que non son capaz de aguantar a angustia de non ter comigo a túa presenza. Quero que se xunten as nosas miradas e se convirtan nunha. Quero compartir contigo os meus sentimentos. Quero que sexas un dos piares da miña vida.

dsc_0378

ENTREGA DE PREMIOS POSTAIS DE NADAL 2016

A semana pasada fixemos entrega dos premios do concurso de postais de Nadal. @s galardoad@s foron: 1º Premio: Yuliana Furtado Ferreri, Hugo Fernández Rico, Paula Martínez Casal e Nahir Mourín Fernández. 2º Premio: Andrés Miguel Cornieles Martínez, Yangeimi Michelle Márquez,  Iria García Olveira, Magdalena Rodríguez Blanco e Diego Villaverde Vilas. Parabéns a tod@s!

dsc_0374

ENTREGA DE PREMIOS DO CERTAME “Medo me dás!”

O venres 12 de novembro fixemos entrega dos premios do certame de relatos de terror Medo me dás!. Despois dunha longa deliberarión, debido á calidade dos textos, e despois de ter en conta criterios literarios, de corrección lingüística,  orixinalidade,  etc; concluímos que o gañador debería ser o relato A visita, de Jorge Sotelo Mancebo, xa que á calidade narrativa dun texto escrito por un neno de 3º ESO se sumaba a corrección lingüística. O segundo premio acadouno Alba Figueroa Paniza co terrorífico texto O pasado sempre volve, un relato que nos achega ós contos clásicos de medo que todos escoitamos cando eramos pequenos. E o accésit recaeu no orixinal texto de Sofía Mabel Vecino Fariña Prohibida Obsesión, un relato de terror psicolóxico moi orixinal, no que se emprega con mestría un narrador en segunda persoa. Os tres son textos altamente recomendables e calquera deles podería ser o vencedor. Tamén nos gustou moito o relato A muller de Carla Blanco García, unha alumna de segundo de ESO á que lle auguramos un bo futuro no mundo das letras. Parabéns a tod@s e moitas grazas por participar!    

dsc_0337

VII Certame de Cinema OUFF Escola Ourense 2016

Un ano máis  celebrouse a entrega de premios do Certame de Cinema OUFF Escola de Ourense. Este ano non puidemos facernos con ningún premio, e debemos recoñecer que o nivel foi altísimo e era moi complicado gañar. De todos xeitos parabéns a todos os participantes e convidámosvos a seguir elaborando obras de arte coma as que adoitades presentar. Aquí tedes o diploma que nos entregaron pola vosa participación. Ánimo e xa veredes como o próximo ano gañamos!

Prohibida obsesión

Véxote alí sentada, esperando, nunca sei en qué pensas, pero fascíname observarte dende onde ti non podes saber que o fago, encántame sentir que é un xogo de dous a pesar de que non o sexa, pónme nervioso, excítame e cálmame a partes iguais. Non te coñezo, non me coñeces, pero é o noso xogo. Preciosa; estás simplemente espléndida: cos teus zapatiños náuticos azuis que bailan distraídos graciosamente complementando ás medias verdes que cobren eses pés que aínda que non os vexa sei que son un dos extremos de perfección en que termina o teu fantástico corpo; enamórame que só cubran os teus xeonllos, os teus muslos tersos deixanme imaxinar cómo sería acariñalos e sentir como reacciona a túa pel erizándose e esa falda azul con ese voo que consegue enrabietarme, eses pregos, qué sortudos; polo verde, froxo, non me deixa intuir a túa silueta, con clase, pegado ás bonecas. Non sei o teu nome pero mereces que sexa Beleza, ese é o que susurrarei cando atente contra Deus e exerza o meu amor propio. Levántaste daquel banco e acomodas a túa falda, pasas as mans sobre ela, alisándola, querendo quitar calqueira imperfección e eu mórdome os beizos, quero arrancala e daríame [...]

O pasado sempre volve.

“Nunca fun eu moi de historias, a verdade, pero creo que esta paga a pena contala. Servirache a modo de lección, a ti e a quen a precisa, estou segura. Farán xa uns catro anos que Miranda apareceu en escena. Coma todos os nenos, encantábanlle os contos e as lambetadas. A última casa da rúa tiña de ambos, e alí que foi o primeiro verán que pasou na vila. Sendo tan cativa coma era; nove anos non son moitos que se diga; non dubidou da boa fe da pobre vella que llos subministraba. Todas as tardes os seus ollos verdes se depositaban na pantalla do televisor daquel lugar. E tamén todas as tardes tiña a liberdade de comer e xogar con todo canto atopara nesas salas. A cambio, debía gardar o segredo. Ninguén podía saber que ela pasaba alí o tempo. A vella explicoulle que se algún outro neno coñecía o que alí acontecía, querería quitarlle o sitio. Miranda, que sentía xa moito agarimo por aquelas catro paredes, decidiu calar. Unha tarde de moito calor en pleno agosto, a nena xogaba no salón cunha pelotiña de goma que máis que para nenos asemellaba para cans. Pouco lle importaba cando, ao caer o [...]

pesadelo-antes-de-nadal

CERTAME DE POSTAIS DE NADAL EN GALEGO. Curso 2016-17.

Este ano engadimos unha nova actividade. Trátase dun certame de Postais de Nadal en galego. Gustaríanos que demostrásedes as vosas habilidades artísticas participando neste certame e que ademais puidésedes felicitar amigos e familiares nestas datas coa postal gañadora. As bases do certame son as seguintes: Destinatarios: alumnado do IES Manuel Murguía. Prazo: ata o 10 de novembro de 2016. Formato: deben entregarse en formato DIN A4, e será imprescindible que leve un pequeño texto ou felicitación en galego acompañando o debuxo. Lugar de entrega: en calquera das dúas porterías do centro habilitaranse unhas caixas para recoller os traballos. Premios: tarxeta regalo de 20 euros para o gañador e de 10 para o segundo clasificado. A postal gañadora tentaremos reproducila e distribuíla polo centro para felicitar as festas en galego. Animádevos!!!            

A Visita

Don Xulio volvía a casa despois de facer a compra. Cargaba en bolsas os suministros mínimos para sobrevivir, xa que as súas dores de espalda crónicas e a ausencia de ascensor no seu edificio facían imposible a viaxe se levaba máis peso. Entrou no portal e mirou se tiña correo. Efectivamente, había unha carta dun amigo seu de Madrid, co que estaba xogando unha partida de xadrez por correspondencia. Entre a morte da súa muller e a xubilación quedoulle moito tempo libre. Meteu a carta nunha das bolsas e subiu polas escaleiras con moito esforzo pese a estar acostumado. Cando chegou á súa porta deixou as bolsas no chan e colleu as chaves do peto da súa chaqueta. Entón abriuna, meteu as bolsas e pechou con el dentro do piso. Foi directo á cociña para gardar a compra. Logo de rematar a tarefa doméstica, foi ate o salón para ver as noticias do mediodía. Para a súa sorpresa, atopou a unha rapaza sentada no sofá. Resultáballe moi familiar o seu rostro. Decatárase ao instante da identidade dela, pero pola súa saúde mental esperaba equivocarse. Ola Xulio!- dixo a rapaza. Don Xulio quedara sen fala. Tiña que ser unha alucinación ou un soño [...]

psicose

Medo me dás! Certame de relatos de medo Curso 2016-17

MEDO ME DÁS! Participa no noso concurso de relatos de medo. Destinatarios: alumnos matriculados no IES Manuel Murguía de Arteixo. Prazo: até o 25 de outubro de 2016. Lugar: a través deste portal. Para iso debedes rexistrarvos antes. Premios: tarxeta regalo de 20 euros para o gañador e de 10 euros para o segundo clasificado. Información: membros do Equipo de Dinamización Lingüística do IES Manuel Murguía de Arteixo.