EDL do IES MANUEL MURGUÍA - Contáctanos

O pasado sempre volve.

“Nunca fun eu moi de historias, a verdade, pero creo que esta paga a pena contala. Servirache a modo de lección, a ti e a quen a precisa, estou segura. Farán xa uns catro anos que Miranda apareceu en escena. Coma todos os nenos, encantábanlle os contos e as lambetadas. A última casa da rúa tiña de ambos, e alí que foi o primeiro verán que pasou na vila. Sendo tan cativa coma era; nove anos non son moitos que se diga; non dubidou da boa fe da pobre vella que llos subministraba. Todas as tardes os seus ollos verdes se depositaban na pantalla do televisor daquel lugar. E tamén todas as tardes tiña a liberdade de comer e xogar con todo canto atopara nesas salas. A cambio, debía gardar o segredo. Ninguén podía saber que ela pasaba alí o tempo. A vella explicoulle que se algún outro neno coñecía o que alí acontecía, querería quitarlle o sitio. Miranda, que sentía xa moito agarimo por aquelas catro paredes, decidiu calar.

Unha tarde de moito calor en pleno agosto, a nena xogaba no salón cunha pelotiña de goma que máis que para nenos asemellaba para cans. Pouco lle importaba cando, ao caer o xoguete baixo o sofá, desmontou media habitación para atopala. Non quedaba claro se aquel recuncho levaba sen estar limpo trinta anos ou chegaba aos cen. A mestura de po, anacos de papel e pintura da parede que caera facía que volver a ter a pelota na man non fose premio dabondo.

Durante uns dez segundos, Miranda prestou atención ao seu primeiro obxectivo. Mais, no segundo once xa tiña a vista posta nun fallo da parede dunha perfección xeométrica abraiante. Lembrara ter visto un oco moi similar na casa dunha tía súa. A muller gardaba alí os cartos e as xoias nunha caixa forte. Preguntouse que gardaría a dona do piso. Sentou diante do oco da parede e comezou a rascar a escaiola cunha figuriña de metal das que regalaban nas vodas. Sentíase coma nunha película de cárceres e tesouros. E o que atopou pareceulle xusto iso. Debaixo de máis capas de po, un libro con fotos e unha boneca de trapo consumíanse.

Miranda detívose en cada foto, vendo como unha nena ía crecendo e xogando. Resultáballe moi familiar, e non só ela, senón as súas cousas e os lugares onde estaba. Lembrou ter visto un vestido moi similar nese mesmo piso, e pensou se a rapaza non sería unha filla da agarimosa vella. Deixando o álbum onde o atopou, colocou todo e dirixiuse á habitación onde durmía.

No interior do armario, tal e como lle parecera  atopou a prenda de roupa das imaxes. Non puido evitar probala; víase moi fermosa con ela aínda que lle fose un pouco grande. Comezou a bailar e xogar coa boneca, deixando voar o vestido. Os risos resoaban no baleiro piso. Pero, como todo o bo, non durou moito.

A porta abriuse, como cada día a esa hora, e a dona do lugar fixo acto de presencia. Sorrindo, chamou por Miranda, quen apareceu pola porta do salón de seguida, co vestido e a súa nova amiga. A face da vella contorsionouse. O odio apareceu na súa mirada, a carraxe inundouna, e o sangue palpitou no seu interior con máis forza ca nunca. Os gritos resoaron en todas as estancias mentres Miranda corría pola súa vida sen entender nada. De pouco lle serviu. A sombra do mal acurralábaa e arrastrábaa pola chan ata a súa habitación. Entre improperios, unhas mans unha  vez trementes afogábana. As unllas da vella cravábanse de tal xeito que parecían fundirse coa pel da rapaza. As bágoas cubriron os seus ollos, e a súplica quedou marcada no seu rostro, xa morto, nun xesto penetrante. Perdeu o seu último alento por ser “unha desagradecida ladroa”. Non apareceu o máis mínimo ápice de remorso na casa. A vella, tras espila sen miramento algún e colgar o vestido coidadosamente no armario, meteu o corpo inerte da nena, con negróns en pernas, brazos e pescozo, baixo a cama. Un pé que sobresaía recibiu unha patada chea de desprezo e indiferenza que o deixou agochado co resto do que fora Miranda.

Parece irreal, non si? Seino, pero non o é, sinto dicilo. A vella saíu do cuarto coma se nada acontecera. Arranxou o cabelo e a roupa camiñando polo corredor. Ao chegar ao nivel da porta, o timbre soou. O sorriso máis agarimoso que xamais mostrou cubriulle o rostro, e entón, unha rapaza duns 9 anos apareceu na porta, co pelo e os ollos marrón escuro. Levaba na man a mochila da escola, coa súa inicial pintada enriba dun gatiño: “L”. Saudou moi educadamente e camiñou cara o interior da vivenda por primeira vez de moitas. Nunca soubo o que acontecerá uns minutos antes; nunca soubo o corpo de quen estaba agochado baixo a cama do cuarto do fondo; nunca, ate agora que é o seu turno. Non si, Laura? ”