EDL do IES MANUEL MURGUÍA - Contáctanos

Prohibida obsesión

Véxote alí sentada, esperando, nunca sei en qué pensas, pero fascíname observarte dende onde ti non podes saber que o fago, encántame sentir que é un xogo de dous a pesar de que non o sexa, pónme nervioso, excítame e cálmame a partes iguais. Non te coñezo, non me coñeces, pero é o noso xogo. Preciosa; estás simplemente espléndida: cos teus zapatiños náuticos azuis que bailan distraídos graciosamente complementando ás medias verdes que cobren eses pés que aínda que non os vexa sei que son un dos extremos de perfección en que termina o teu fantástico corpo; enamórame que só cubran os teus xeonllos, os teus muslos tersos deixanme imaxinar cómo sería acariñalos e sentir como reacciona a túa pel erizándose e esa falda azul con ese voo que consegue enrabietarme, eses pregos, qué sortudos; polo verde, froxo, non me deixa intuir a túa silueta, con clase, pegado ás bonecas. Non sei o teu nome pero mereces que sexa Beleza, ese é o que susurrarei cando atente contra Deus e exerza o meu amor propio. Levántaste daquel banco e acomodas a túa falda, pasas as mans sobre ela, alisándola, querendo quitar calqueira imperfección e eu mórdome os beizos, quero arrancala e daríame [...]

O pasado sempre volve.

“Nunca fun eu moi de historias, a verdade, pero creo que esta paga a pena contala. Servirache a modo de lección, a ti e a quen a precisa, estou segura. Farán xa uns catro anos que Miranda apareceu en escena. Coma todos os nenos, encantábanlle os contos e as lambetadas. A última casa da rúa tiña de ambos, e alí que foi o primeiro verán que pasou na vila. Sendo tan cativa coma era; nove anos non son moitos que se diga; non dubidou da boa fe da pobre vella que llos subministraba. Todas as tardes os seus ollos verdes se depositaban na pantalla do televisor daquel lugar. E tamén todas as tardes tiña a liberdade de comer e xogar con todo canto atopara nesas salas. A cambio, debía gardar o segredo. Ninguén podía saber que ela pasaba alí o tempo. A vella explicoulle que se algún outro neno coñecía o que alí acontecía, querería quitarlle o sitio. Miranda, que sentía xa moito agarimo por aquelas catro paredes, decidiu calar. Unha tarde de moito calor en pleno agosto, a nena xogaba no salón cunha pelotiña de goma que máis que para nenos asemellaba para cans. Pouco lle importaba cando, ao caer o [...]

medo

MEDO ME DÁS….

enero 12, 2016 by CONCURSOS No Comments

Escribe un conto de medo e súbeo ao Blog Fala de raio coas etiquetas “Concurso literario” “contos de medo” “medo me dás” . Debe conter as palabras: MOL, COGOMBRO, VERMELLO, CAMPO SANTO e PÍNTEGA. Haberá premios para os mellores.